بسم الله الرحمن الرحیم

یکی از افتخارات شیعه در مرجعیت آن است که هم از نظر علمی و هم عملی سعی در رعایت قواعد دینی و قرآنی داشته است، در میان علمای گذشته می توان به شیخ طوسی، شیخ مفید، سید مرتضی، محقق اردبیلی و شیخ انصاری اشاره کرد(ذکر این اسامی فقط برای نمونه بود). در میان علمای عصر حاضر  نیز خودتان می توانید بسیاری را نام ببریدکه زنده و یا از دنیا رفته اند اما دیروز لازم شد بروم به دفتر یکی از کسانی که توضیح المسائل نیز دارد.

صاحب رساله در ابتدا در توضیح شروط مندرج در عقدنامه ها گفت که حق طلاق طی این شرط ها به زن واگذار می شود. به شنوایی خودم شک کردم و گفتم مرد وکالت به زن می دهد که هر یک از آن موارد پیش آمد خودش به دادگاه برود و تقاضای طلاق بدهد و ایشان نیز از همین ادبیات استفاده کرد.

عروس وداماد و طایفه شان آمدند. عروس آرایش کرده بود و روپوش نداشت و موهای جلوی سرش بیرون بود، به تعبیر دیگر فکلش پیدا بود. متاسفانه صاحب رساله موقع اجازه وکالت در خواندن صیغه عقد هیچ تذکری به زن نداد. دفتری های ایشان نیز کاری در این زمینه نکردند. چون حاضران زبانشان غیر فارسی بود شاید به زبان غیر فارسی تذکری داده باشند که متوجه نشده باشم اما ساحت و شان مرجعیت شیعه بالاتر این حرف هاست و باید این حرمت حفظ شود لذا اگر آن جا با تذکر جدی  و با زبان نرم رفتار زن اصلاح نشود و زن مجبور به رعایت حجاب نشود کجا می خواهد درست شود؟ آیا وقتی بیرون می روند برداشتشان این نخواهد بود که نظر دین همین است؟

مساله دیگر این بود که موقع خواندن صیغه به زبان عربی گفت: زوجت موکلتی دوشیزه فاطمه... (اسم زن چیزی دیگر بود).

دوشیزه فارسی است و علم هم نیست که لازم باشد عین آن در صیغه بیاید...

گر چه از باب احتیاط با حروف جرّ و طرق مختلف صیغه تکرار شد اما انتظاری که از یک صاحب رساله است چیزی دیگر است.

درهمین رابطه: دیشب عقدکنان بود1     2   3   4